Aslında tek isteğim Alanya Kalesi’nin sokaklarını, surlarını, sarnıçlarını yazmak…

Bir dünyalı olarak ha Alanya’yı yazmışım ha Zergan’ı. Her ikisi de benim can damarım. Ha bir Çingene’yle dolaşmışım sokakları, ha bir Kürt’le ya da bir Türk’le. Ne bileyim dünyanın neresinde olursam olayım, hangi milletten olursa olsun, benim için dünyalı olmak , aynı gök kubbenin altında soluk alıp vermek , ‘dünyanın neresinde olursa olsun ayağına taş değene’ gönülden yanmak sıradan..

Yani Zergan’ın kıyısında yaşayıp yaşamamam pek de önemli değil.  Yıllarca İzmir Körfezinin kokusunu teneffüs ettim, Yeşildere’nin fokurdaya fokurdaya aktığı günleri bilirim. Mezbahanın körfeze akan kanlarını, tabakhanelerin kimyasal artıklarının balıkların sırtına yapıştığı zamanlara tanık oldum. Yeşildere’de balık avladıkları günleri ve kirlenmesine şaşıranları dinledim.

Çocukluğumun denizkestanesi kaplı kayalıklarını, sonra sessizce o kayaları terk eden denizkestanelerini nasıl yüreğim yanarak izlediğimi de bilirim. Eğer denize kayalıklardan atlamışsanız bilirsiniz o kestanelerin dikenleri nasıl da girer teninize. Ve ertesi gün hiç aldırmadan gene atlarsınız aynı kayalıklardan denize.

Benim kestanelere küfrettiğim günleri özleyeceğimi söyleseydi birisi aklına şaşardım onun.

Oysa şimdi kayalıklardan sulara daldığımda gözüm hemen denizkestanesi arar. Bilirim ki temizliğin simgesidir her bir kara diken.

Zergan’ın kaplumbağalarını da dünyalı bilirim. Ve börtü böcek, insan, çiçek, ağaç ne varsa her birinin yaratanın sevgisiyle soluk aldığını düşünürüm. Eğer uzaklardan Zergan için kaygılanıyorsam çocuklarımın da dünyalı olduğunu bilmemdendir.

• ZERGAN...